அட்டைக் காசும், அவ்வூர் வாத்தியார் மகனும்!

தாத்தா. ஓரணாவுக்குக் கடலை மிட்டாயும், ஓரணாவுக்குப் பொட்டுக் கடலையும் கொடுங்க” என்று சர்வ சாதாரணமாகக் கேட்டான்.

அந்தச் சிற்றூரில் தர்மலிங்கம் கடைதான் அப்பொழுது பிரசித்தம். சிறிய கடைதான் என்றாலும், அப்பகுதி மக்களுக்கு வேண்டிய பொருள்கள் அனைத்தும் அங்கு கிடைக்கும். வயதான தர்மலிங்கத்துக்கு பார்வை சற்றே மங்கி வந்தாலும், அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், கடையை நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

மாதத்துக்கு இரண்டு முறை அவர் மகன் ராமசாமி வண்டியில் டவுனுக்குச் சென்று மொத்தமாகச் சாமானை வாங்கி வந்து கொடுத்துவிடுவார். தர்மலிங்கம் கடையும் வீடும் ஒன்றுதான். பக்கத்தில்தான் அவரின் பூர்வீக வீடு என்றாலும், மகனைக் குடும்பத்துடன் அங்கு இருக்க விட்டுவிட்டு, அவர் கடையிலேயே தங்கிவிடுவார். மாலையானால், கடைக்கு எதிரேயுள்ள வேப்ப மர நிழலில் ஈசி சேரைப் போட்டுச் சாய்ந்துகொள்வார். கடைக்கு வாடிக்கையாளர்கள் வரும்போது மட்டும் எழுந்து உள்ளே சென்று, கேட்பதைக் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் ஈசி சேரில் தஞ்சம் அடைந்துவிடுவார்.

எப்பொழுதும் கடையிலேயே அவர் இருப்பதனால், `கடை சாத்தியிருக்காது’ என்ற நம்பிக்கை காரணமாக அவருக்கு வாடிக்கையாளர்கள் அதிகம். அவர் கடைக்கு இடதுபுறமாகத் திரும்பி, நான்கு வீடுகள் தாண்டினால் பள்ளிக்கூடம். `ப’ வடிவில் அமைந்த கட்டடத்தில், 5-ம் வகுப்பு வரை கொண்ட ஆரம்பப் பள்ளி. எதிரே திருக்குளம்.

திருக்குளத்தின் வடகரையில் வாத்தியார் வீடு. அவரும், அந்தப் பள்ளியில்தான் பணிபுரிந்தார். வாத்தியாரின் மூத்த பையன் ராஜன், அந்தப்பள்ளியில்தான் நான்காம் வகுப்புப் படித்தான். பள்ளிக் கூடச் சாவி அவர்கள் வீட்டில்தான் இருக்கும். பள்ளிக்குப் பின்னாலேயே அலமேலுவின் வீடு. அலமேலுவின் கணவர் அகால மரணமடைய, மூன்று ஆண் பிள்ளைகளுடன் அவள் வாழ்க்கையைக் கஷ்டப்பட்டு நடத்திவந்தாள். அவளின் இரண்டாவது மகன்தான் சிங்காரம். பள்ளியில் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துவந்தான். சிங்காரம் படிப்பைத் தவிர மற்ற விஷயங்களில் கை தேர்ந்தவனாக இருந்தான்.

பள்ளியில் குழந்தைகளுக்குக் கணக்குப் பாடம் தெளிவாகச் சொல்லிக் கொடுப்பதற்கும், அவர்கள் நாணயங்களைத் தெரிந்து கொண்டு சரியாகச் செயல்படவும் ஏதுவாக, பள்ளியில் அட்டை நாணயங்கள் இருந்தன. காலணா, அரையணா, ஓரணா, ரெண்டணா என்று பல நாணயங்களும் நிறைய இருந்தன. அவை, பார்ப்பதற்கு நிஜக் காசுகள் போலவே தோற்றமளிக்கும். மாணவர்களுக்கு அந்தக் காசுகளைக் கொடுத்து, கணக்கிடுவதற்குச் சொல்லிக் கொடுப்பர் ஆசிரியர்கள்.

சில நாள்களாகவே, அந்தக் காசுகள் சிங்காரத்தின் எண்ணத்தில் வந்துபோக, ஒரு நாள் ஒரு ரெண்டணா காசை நைசாக எடுத்து, கிழிந்து தொங்கும் தன் கால்சட்டையில் பத்திரப் படுத்திக்கொண்டான். ஆசிரியர் அவசரத்தில், அவன் காசை அமுக்கியதைக் கவனிக்கவில்லை. சாயந்திரம் பள்ளி விட்டதும், கொஞ்ச நேரம் விளையாடிவிட்டு, சற்றே இருள் கவிழ்ந்ததும், சிங்காரம் ரெண்டணாவுடன் தர்மலிங்கம் கடைக்குச் சென்றான்.

உள்ளே, இரண்டொருவர் ஏதோ வாங்கிக்கொண்டிருக்க, வெளியில் காத்திருந்தான். துணிச்சலான பேச்சு சிங்காரத்தின் பலம். அவர்கள் கடையை விட்டுப் போனதும், சிங்காரம் உள்ளே போனான். தர்மலிங்கத்தின் பார்வைக் குறைபாட்டை அவன் ஏற்கெனவே அறிந்துவைத்திருந்தான். அதனாலேயே அந்த நேரத்தை அவன் தேர்வு செய்திருந்தான்.

`தாத்தா. ஓரணாவுக்குக் கடலை மிட்டாயும், ஓரணாவுக்குப் பொட்டுக் கடலையும் கொடுங்க.” என்று சர்வ சாதாரணமாகக் கேட்டான். அவர் இரண்டையும் எடுத்துக் கொடுக்க, ரெண்டணா அட்டைக் காசை சத்தம் வராமல் கல்லாப்பெட்டி மேல் வைத்து விட்டு நடையைக் கட்டினான். தாத்தாவும் காசை உள்ளே தட்டி விட்டார். அன்றிலிருந்து சிங்காரத்துக்கு நல்ல துணிச்சல் வந்துவிட்டது. பள்ளிக்கூட அட்டைக்காசுகள் மெல்லக் குறைய, தர்மலிங்கத்தின் கடை கல்லாப் பெட்டியில் அவை நிறைய ஆரம்பித்தன. அப்படித்தான் அன்று மாலையும், அவன் கடலை மிட்டாயை ரசித்துச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்க, வாத்தியார் பையன் ராஜன் அவனிடம் வந்தான். வாத்தியார் பையன் என்பதால், தன்னை விடச் சிறிய வகுப்பில் படித்தாலும், அவனிடம் பிரியம் காட்டுவான் சிங்காரம். அவன் பிரியத்துக்கு மற்றொரு காரணமும் உண்டு. ராஜனை நண்பனாக்கிக்கொண்டால் அட்டைப் பெட்டியில் இருக்கும் அட்டைக் காசுகளைப் பயந்து பயந்து எடுக்க வேண்டாமே.

ராஜனின் தயவில் நிறைய அட்டைக் காசுகளை அள்ளிக் கொள்ளலாமே என்பது அவன் கணிப்பு. அந்த நினைவுடனே, அருகே வந்த ராஜனுக்கு ஒரு கடலை மிட்டாயைத் தாரை வார்த்தான். ராஜனும் நன்றியுடன் வாங்கிக்கொள்ள, “சாப்பிடுங்க தம்பி. இது மாதிரி தினமும் நீங்க நெனச்சா சாப்பிடலாம். ஆனா, நீங்கதான் எதையும் கண்டுக்கிறதில்ல” என்று பூடகம் போட, ராஜன் ஏதுமறியாமல் விழித்தான். அதைச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு, அட்டைக் காசு பற்றியும், தர்மலிங்கம் கடை பற்றியும், தன் பிரதாபம் பற்றியும் விலாவாரியாக எடுத்துரைத்தான்.